Er zijn periodes in je leven waarin je niet bewust kiest om sterk te zijn. Je wordt het, omdat het nodig is.

Omdat er beslissingen genomen moeten worden. Omdat er mensen op je rekenen. Omdat het werk doorgaat, de rekeningen betaald moeten worden en het leven niet even stopt wanneer jij moe bent.

Misschien herken je het: je bent degene die regelt, opvangt, oplost en doorgaat. Aan de buitenkant functioneer je. Mensen zien iemand die krachtig en zelfstandig is. Maar ondertussen kan je lichaam een heel ander verhaal vertellen.

Je schouders blijven gespannen. Je adem zit hoog. Je hoofd staat altijd aan. Zelfs wanneer je eindelijk mag rusten, voelt ontspannen bijna onmogelijk.

Sterk zijn kan een overlevingsstrategie worden

Ik weet hoe het is om veel rollen tegelijk te dragen.

Moeder zijn. Werknemer zijn. Ondernemer zijn. Voor anderen zorgen. Keuzes maken. Verantwoordelijkheid nemen. En ondertussen proberen om ook zelf overeind te blijven.

Die kracht heeft mij veel gebracht. Ze heeft mij door moeilijke periodes heen geholpen. Ik wil haar dan ook niet afwijzen. Maar ik heb wel geleerd dat kracht een harnas kan worden wanneer je haar nooit meer uit durft te trekken.

Wat je ooit hielp om door te gaan, kan je later tegenhouden om werkelijk te voelen.

Je merkt misschien niet eens meer hoeveel spanning je vasthoudt. Het is normaal geworden om alert te zijn, om vooruit te denken en jezelf pas als laatste aandacht te geven.

Totdat je lichaam begint te spreken.

Je lichaam spreekt eerder dan je hoofd

Het lichaam communiceert niet met lange verhalen. Het spreekt door middel van spanning, vermoeidheid, onrust, pijn of een gevoel van afstand tot jezelf.

Soms merk je dat je voortdurend bezig bent, maar nauwelijks nog voelt waar jij behoefte aan hebt. Misschien verlang je naar rust, maar word je juist onrustig zodra het stil wordt. Misschien wil je ontvangen, maar voelt geven veiliger. Misschien wil je verbinding, terwijl je lichaam zich automatisch beschermt.

Dat betekent niet dat er iets mis met je is.

Het kan betekenen dat je lichaam zo gewend is geraakt aan dragen en volhouden, dat loslaten niet vanzelfsprekend meer voelt. Je zenuwstelsel heeft geleerd dat alert blijven noodzakelijk is.

Werkelijk verzachten begint daarom niet bij tegen jezelf zeggen dat je moet ontspannen. Het begint bij veiligheid.

Ook mannen hebben ruimte nodig om te verzachten

Verzachting wordt vaak gekoppeld aan vrouwen en vrouwelijkheid. Maar ook veel mannen hebben geleerd dat ze sterk moeten blijven, oplossingen moeten bieden en hun kwetsbaarheid niet te veel mogen laten zien.

Ze dragen verantwoordelijkheid zonder woorden te geven aan wat dat vanbinnen met hen doet. Gevoelens worden weggeduwd, spanning wordt vastgezet in het lichaam en rust wordt gezocht in afleiding in plaats van in werkelijke ontspanning.

Juist mannen mogen ervaren dat zachtheid niets afdoet aan hun kracht.

Verzachten betekent niet dat je passief wordt of je grenzen verliest. Het betekent dat je niet voortdurend tegen jezelf hoeft te vechten. Dat je aanwezig kunt blijven bij wat je voelt, zonder het direct te onderdrukken of op te lossen.

Dat geldt voor mannen én vrouwen.

Onder onze verschillende verhalen ligt vaak hetzelfde verlangen: even niets hoeven bewijzen, dragen of volhouden. Gewoon mogen bestaan.

Verzachten vraagt soms meer moed dan doorgaan

Doorgaan is vaak bekend terrein. Je weet hoe je moet handelen, regelen en jezelf bij elkaar moet houden.

Verzachten is spannender.

Want wanneer het stiller wordt, kun je tegenkomen wat je lange tijd hebt weggeduwd. Verdriet. Boosheid. Eenzaamheid. Vermoeidheid. Verlangen. Of het besef dat je eigenlijk al veel te lang over je eigen grenzen heen gaat.

Daarom is verzachten geen zwakte. Het vraagt moed om niet meteen weg te bewegen van wat je voelt.

Het vraagt oefening om je lichaam niet alleen te gebruiken om door het leven heen te komen, maar er werkelijk in aanwezig te zijn.

Je hoeft het niet allemaal alleen te dragen

Voor mij gaat lichaamsgericht werken niet over iemand repareren. Het gaat over ruimte maken.

Ruimte om uit je hoofd te zakken. Om je adem weer te voelen. Om op te merken wat jouw lichaam al lange tijd probeert te vertellen. Om spanning niet met kracht weg te duwen, maar haar met aandacht te ontmoeten.

Soms begint dat heel klein.

Met een diepere ademhaling. Een hand die je lichaam helpt herinneren dat het veilig mag ontspannen. Een moment waarop je niets hoeft uit te leggen. Een ervaring waarin je niet degene hoeft te zijn die alles draagt.

Massage, ademwerk en verdiepend lichaamswerk kunnen je ondersteunen om dat contact met jezelf opnieuw te ervaren. Niet door iets te forceren, maar door te luisteren naar wat zich in jouw tempo aandient.

Want heling betekent voor mij niet dat je nooit meer sterk hoeft te zijn.

Het betekent dat je niet alleen nog maar sterk hoeft te zijn.

Je mag krachtig én zacht zijn. Zelfstandig én verbonden. Gevend én ontvangend.

Misschien is dat wel waar thuiskomen in je lichaam begint: op het moment dat je beseft dat je niets hoeft vol te houden om liefde, aandacht en rust te mogen ontvangen.

Voel je dat jouw lichaam verlangt naar rust, verzachting of diepere verbinding met jezelf? Dan ben je welkom om te onderzoeken welke vorm van lichaamsgericht werken op dit moment bij jou past.